Hoe ik mij verzette tegen discriminatie van vrouwelijke werknemers bij verzekeringen.
Toen ik in 2022 een verzuimverzekering wilde afsluiten voor mijn koffiezaak – een team dat volledig uit vrouwen bestond – werd ik geconfronteerd met iets wat ik nooit had verwacht: een hogere premie alleen omdat mijn personeel vrouwelijk is. Die constatering schokte me. Kon dit echt? Was dit legaal?
Op de website van Achmea kwam ik uit op een maandpremie van € 920,63, bijna € 230 hoger dan het bedrag dat werd genoemd wanneer ik aangaf uitsluitend mannelijke werknemers te hebben. Op dat moment dacht ik: “Dit kan toch nooit mogen?”
Na gesprekken met Achmea – die niets opleverden – besloot ik een klacht in te dienen bij het Meldpunt Discriminatie. Mijn overtuiging: dit is geen kleine fout of nuanceverschil, maar onrecht. Dat leidde uiteindelijk tot een zaak bij het College voor de Rechten van de Mens.
Het argument van Achmea was dat vrouwen gemiddeld meer ziekteverzuim zouden hebben — gebaseerd op cijfers van het CBS. Maar het College oordeelde dat dat geen excuus mag zijn bij collectieve verzekeringen: je mag niet differentiëren op basis van geslacht. Ik werd daarin in het gelijk gesteld: “ verboden onderscheid maakt … door voor het verzekeren van vrouwelijke werknemers een hogere premie te vragen dan voor mannelijke werknemers.”
Dit is geen louter theoretisch punt. Het raakt aan fundamentele beginselen: gelijkheid, rechtvaardigheid en het recht om als ondernemer zonder vooroordeel behandeld te worden. Bij individuele verzekeringen kan je risico’s mee laten tellen (leeftijd, gezondheid), maar bij collectieve verzekeringen mag je geen onderscheid naar geslacht maken — ook als empirisch gezien risico’s verschillen.
Natuurlijk: het oordeel van het College is niet juridisch bindend. Maar het is wel een krachtig signaal — en het kan relevant worden als iemand besluit naar de rechter te stappen. Achmea gaf na publiciteit aan dat ze intern “in gesprek gaan” met afdelingen en externe betrokkenen over hoe om te gaan met risicofactoren zoals geslacht.
Maar voor mij stopt het niet bij praten. Ik wil dat deze zaak signalerend werkt. Ik wil dat geen enkele ondernemer — laat staan vrouwen als werknemers — opnieuw voor zo’n ongerechtvaardigde tariefsdiscriminatie komt te staan.
Daarom deel ik dit verhaal hier. Niet om te klagen, maar om aan te tonen dat rechtvaardigheid mogelijk is, en dat we samen verandering af kunnen dwingen. Als je soortgelijke ervaringen hebt — met verzekeraars, werkgevers of andere instituties — aarzel niet om daar iets mee te doen! Wat jusit samen zorgen we dat dit soort onrecht aan het licht komt en wordt uitgedaagd.
— Dagmar Geerlings
Bedrijfseigenaar Dagger Coffee